جوش.... جوش.... جوش......

یکی از تفریحات من تو زندگی.... به قول فرنگیا از فیوریتای من تو دنیا.....

خاطرات زیادی هم ازش دارم..... مثل همه ی خاطرات هم از نوع خوبش و هم از نوع بدش....

در کل از اون مدلا نیستم که خیلی صورتم جوش بزنه..... یعنی به طور طبیعی و خود جوش،زیاد اهل جوش نیست..... و خوب این برای من که عاشق کندن جوشم کار رو یکم سخت می کنه.... ولی از اونجایی که به قول معروف گفتنی وقتی خدا از حکمتش یه دری رو می بنده از اونور یه دره دیگه رو باز می کنه ، مام راهش رو یاد گرفتیم که بهش می گن خود جوش سازی.... به این شکل که وقتی یه نقطه ی برجسته رو صورت میبینیم انقدر باهاش ور میریم که به یه جوش خوشگل تبدیل می شه.... و بعد طیه مراسمی با حضوره خواهر محترم ،با اشتیاق تمام اون رو می کنیم و بسته به چگونگیه جوش( اینکه آبکی باشه یا از نوع سر سیاه یا چربی) به به و چه چه راه می ندازیم و بعدش اگه خیلی لذت ببریم شروع می کنیم به یادآوریه بهترین جوش هایی که کندیم( چه در بدن خودمون چه دیگران) ..... شاید باور نکنید ولی بعضی از این خاطرات رو بارها و بارها برای هم تعریف کردیم ولی باز با تعریف دوبارشون سخت کیفور می شیم....

بله همینطور که در بالا اشاره کردم ما یه جورایی خانوادگی به این کار علاقه داریم.... بهتر بگم عاشق این کار هستیم.... البته مادرمون یه چند سالی هست خیلی دل به این کار نمی ده ولی قبل از این ایشون مروج ما در این حیطه بودند.... ولی خواهرم به اندازه ی من علاقه و پشتکار تو این قضیه داره و با اشتیاق هر چه تمام تر به دنبال تجربه های جدید در این مسئله می گرده.....

من خاطرات قشنگ زیادی دارم از این مسئله ولی یکی از قشنگتریناش  در مورد یکی از دوستامه..... یادمه چند ماهی بود که تو گوشش یه نقطه ی سیاه می دیدم که اطرافش سفید بود.... به نسبت  مساحت گوشش نقطه ی بزرگی بود.... اوایل توجه نمی کردم..... بعد مدتی که توجهم رو جلب کرد سعی میکردم بهش فکر نکنم چون خیلی باهاش راحت نبودم..... یه مدتی گذشت.... اصلآ نمی تونستم از فکرش بیام بیرون .... داشت دیوونم می کرد.... تا اینکه تصمیم خودم رو گرفتم.... من نباید این شانس رو از دست می دادم.... شاید دیگه تا آخر عمرم همچین کیسی گیرم نمی اومد.....  نشستم فکرام کردم.... نقشه م رو کشیدم... آره خودش بود... نفص نداشت.....  بالاخره تو یه روزه ... نمی دونم چه جور روزی بود... خلاصه یه جا گیرش آواردم و ..... آقا حالی داد.... لامسسب تمومی نداشت.... وای هنوزم از فکرش مو به تنم سیخ می شه..... بزرگترین و قشنگترین جوش دنیا بود.....

یکی دیگه از خاطرات  بر می گرده به دوست خواهرم.... ما ۲ تا عاشقشیم.... سوای اینکه دختره خوب و با نمکیه صورتش پر از جوش سر سیاهه..... یعنی وقتی می آد ما انگار عروسیمونه..... تا مدتها بعدشم هی خاطراتش رو زنده می کنیم....

البته همش خاطرات خب نیست.... روزای بدم داشتم.....مثلآ وقتی یکی نمی زاره جوشش رو که هی داره بهت چشمک میزنه رو بکنی خیلی حالت گرفته می شه....

یا مثلآ من یه همکلاسی داشتم که  ما با هم حلقه ی مطالعاتی داشتیم.... یعنی در هفته ۲ ساعت روبه روی هم می شستیم و بحث می کردیم..... آقا چشمتون روز بد نبینه.... یه بار که ما از این جلسه ها داشتیم وقتی سر بلند کردم یهو چشمم افتاد به جوش سر سیاهی که روی بینیه اون بود... هرکاری کردم نمی تونستم از فکرش بیام بیرون..... هرچی سرم رو جای دیگه گرم کردم ،هی حرف زدم،بحث کردم فایده نداشت.... اون روز گذشت.... هفته ی بعد اومد.... هنوز اون جوش سر جاش بود.... تحمل کردم هیچی نگفتم..... هفته ی بعدش اومد..... هنوز اونجا بود... دیگه کارم به جایی رسیده بود که چشمم رو هم میبستم رویای کندن اون جوش می اومد سراغم..... خلاصه که روزای سختی بود....

در کل داستان ها داریم ما با این خلقت خدا....